Χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης

ΠολΠρΘεσ 10823/2010, Αρμ 2011.595
Σε περίπτωση θανατώσεως προσώπου, το δικαστήριο εκτιμώντας τα πραγματικά περιστατικά που οι διάδικοι έθεσαν υπόψη του, όπως το βαθμό του πταίσματος του υποχρέου, την τυχόν συνυπαιτιότητα του θύματος,  και την κοινωνικονομική θέση και κατάσταση των μερών, μπορεί να επιδικάσει με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και της λογικής εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης στην οικογένεια του θύματος.
Στην οικογένεια του θύματος περιλαμβάνονταατι οι εγγύτεροι και στενά συνδεόμενοι με τον θανατωθέντα συγγενείς, αδιάφορα αν συζούσαν με αυτόν ή διέμενα  χωριστά, όπως είναι οι γονείς, τα τέκνα, οι αδελφοί, οι θετοί γονείς και τέκνα, ο σύζυγος, οι ανιόντες (παπούς, γιαγιά), οι απώτεροι κατιόντες (εγγόνια), οι  αγχιστείς πρώτου βαθμού (πεθερός, πεθερά, νύμφη, γαμπρός), όχι όμως και οι αγχιστείς απωτέρου βαθμού (κουνιάδοι)

Κοινοπραξία.

ΑΠ 654/2010 Αρμ 2011.1177
Πρόκειται για μη ρυθμιζομενη από το νόμο ένωση φυσικών ή νομικών προσώπων για την ανάπτυξη εμπορικής δραστηριότητας.
Αποκτά νομική προσωπικότητα με την υποβολή στις διατυπώσεις του άρθρου 42 ΕμπΝ.

Μη συμμόρφωση του εργοδότη σε προσωρινή διαταγή.

ΓνωμΕισΑΠ 2/2010 Αρμ 2010.877
Αίτηση ασφαλιστικών μέτρων απολυθέντος με αίτημα την αποδοχή των υπηρεσιών του και προσωρινή διαταγή για την υποχρέωση του εργοδότη να δεχθεί τις υπηρεσίες του.
Η μη συμμόρφωση του εργοδότη με την προσωρινή διαταγή συνιστά ποινικό αδίκημα, αυτό του άρθρου 232Α ΠΚ, για μη συμμόρφωση σε προσωρινή διαταγή δικαστή ή δικαστηρίου κλπ.

Επιταγή. Αρχή του απροβλήτου των ενστάσεων

ΜονΠρΘεσ 1171/2010 Αρμ 2010.868
Σύμφωνα με το άρθρο 22 του Ν 5960/1933, τα πρόσωπα που ενάγονται από επιταγή μπορούν να αντιτάξουν κατά του κομιστή τις ενστάσεις που στηρίζονται στις προσωπικές σχέσεις μεταξύ αυτών και του εκδότη ή των άλλων κομιστών, μόνο αν ο κομιστής κατά το χρόνο κτήσεως της επιταγής ενήργησε εν γνώσει του προς βλάβη  του οφειλέτη

Πότε αδικοπραξία

ΕφΘεσ 884/2009 Αρμ 2010.830
Η παράνομη συμπεριφορά του υπαιτίου μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη αλλά και σε παράλειψη, εφόσον ο υπαίτιος ήταν υποχρεωμένος να ενεργήσει με βάση τη δικαιοπραξία, το νόμο ή την καλή πίστη. Ιδίως η υποχρέωση αυτή συντρέχει όταν ο υπαίτιος με δικές του ενέργειες δημιούργησε μία επικίνδυνη κατάσταη, από την οποία είναι δυνατό να προκύψει ζημία σε τρίτους.

Εισκομισθέντα πράγματα στο μίσθιο

ΕφΑθ 3473/2007 ΕΔΠολ 2010.286
Αν ο μισθωτής δεν απομακρύνει τα εισκομισθέντα πράγματα στο μίσθιο, είναι υποχρεωμένος να αποκαταστήσει τη σχετική ζημία του εκμισθωτή

Διαταγή αποδόσεως μισθίου. Επισυναπτόμενα έγγραφα

ΕφΑθ 1410/2010 ΕΔΠολ 2010.264
Στην αίτηση του εκμισθωτή για την έκδοση διαταγής αποδόσεως μισθίου, επισυνάπτονται η έκθεση επιδόσεως της έγγραφης οχλήσεως και κάθε άλλο σχετικό έγγραφο.
Η άσκηση αγωγής αποδόσεως μισθίου, δεν δημιουργεί εκκρεμοδικία που να εμποδίζει την υποβολή  αιτήσεως για έκδοση διαταγής αποδόσεως  της χρήσεως μισθίου

Δυνατή μόνο η επικουρική βάση του άρθρου 66 ΕισΝΚΠολΔ

ΕφΑθ 5138/2008 ΕΔΠολ 2010.172 (174)
Είναι δυνατή μόνο  η επικουρική σώρευση της βάσεως του άρθρου 66 ΕισΝΚΠολΔ με κύρια βάση την καταγγελία για καθυστέρηση λόγω υπερημερίας (άρθρο 597 ΑΚ) και όχι το αντίστροφο.

Έννοια μισθωτικής διαφοράς

ΕφΑθ 1325/2008 ΕΔΠολ 2010.158
Ως μισθωτική διαφορά νοείται κάθε διαφορά που ως αναγκαία ιστορική αιτία έχει τη σύμβαση μισθώσεως.

Σαφής και οριμένη επίκληση εγγράφου

ΑΠ 1439/2006 ΕΔΠολλ 2010.239
Ως αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν νούνται και εκείνες  των οποίων δεν έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις του διαδίκου που τις προσκόμισε. Σαφής και οριμένη είναι η επίκληση εγγραφου, όταν είναι ειδική και από αυτήν προκύπτεει η ταυτότητα του.

Παραμεθόριες περιοχές

Το άρθρο 114 του Ν 3978/2011 ρυθμίζει θέματα  για τις παραμεθόριες περιοχές

Δικαιοπρακτική και αδικοπρακτική ευθύνη

ΑΠ 1667/2009 ΕΔΠολ 2010.64
Η ουσιώδης διαφορά μεταξύ δικαιοπρακτικής και αδικοπρακτικής ευθύνης συνίσταται στο ότι αν η αξίωση θεμελιώνεται στη σύμβαση ο ενάγων υποχρεώνεται να να αποδείξει μόνο την ύπαρξη της συμβάσεως και την παράβαση της συμβατικής υποχρεώσεως και εναπόκειται στον εναγόμενο οφειλέτη να αποδείξει ότι οι ζημίες δεν οφείλονται σε πταίσμα του, αλλά σε γεγονός για το οποίο δεν υπέχει ευθύνη, ενώ όταν η αξίωση θεμελιώνετσι στην αδικπραξία, ο ενάγων υποχρεούται ναν αποδείξει και το πταίσμα δηλαδή την υπαιτιότητα του  εναγομένου.

Η αοριστία του δικογράφου της αγωγής ως λόγος αναιρέσεως

ΑΠ 664/2008 ΕΔΠολ 2010.57
Η αοριστία του δικογράφου της αγωγής πρέπει να προτείνεται στο δικαστήριο της ουσίας για να δημιουργείται λόγος αναρέσεως σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 562 παρ. 2 ΚΠολΔ δεδομένου ότι ο σχετικός ισχυρισμός δεν είναι από εκείνους οι οποίοι κατ εξαίρεση λαμβάνονται υπόψη και χωρίς να προταθούν στο δικαστήριο  της ουσίας και ειδικώς δεν αφορούν τη δημόσια τάξη

Δεδικασμένο στις μισθωτικές διαφορές

ΑΠ 1673/2009 ΕΔΠολ 2010.359
Το άθρο 651 εδ. β ΚΠολΔ εισάγει εξαίρεση στον κανόνα του άρθρου 331 του ίδιοιυ Κώδικα, κατά τον οποίο το δεδικασμένο καταλαμβάνει και τα παρεπιπτόντως κριθέντα ζητήματα, οι αποφάσεις για την παράδοση ή απόδοση της χρήσεως του μισθίου, αποτελούν δεδικασμένο μόνο ως προς το κύριο ζήτημα της παράδοοης ή απόδοσης της χρησεως που κρίθηκε και όχι ως προς τα παρεπιπτόντως κριθέντα ζητήματα, έστω και αν αυτά αποτέλεσαν αναγκαία προϋπόθεση του κυρίου ζητήματος. Η Ρύθμιση αυτή δεν εφαρμόζεται ως προς τις λοιπές διαφορές που εκδικάζονται κατά την ειδική διαδικαία των άρθων 647 ΚΠολΔ.